· 4 min czytania

Ten o prawie Goodharta i story pointach

„Kiedy miara staje się celem, przestaje być dobrą miarą”. Jak prawo Goodharta działa na story pointy i velocity i dlaczego warto patrzeć na kilka miar naraz.

„Kiedy miara staje się celem, przestaje być dobrą miarą”. To słynne prawo Goodharta i trudno o lepszy przykład niż story pointy w zespołach zwinnych.

Narzędzie, które miało ułatwiać planowanie, często staje się źródłem nieporozumień i frustracji.

Skąd się wzięło prawo Goodharta?

Z ekonomii. Charles Goodhart, ekonomista Banku Anglii, zauważył w 1975 roku, że wskaźniki monetarne przestają się sprawdzać, gdy rząd zaczyna nimi sterować. Popularne dziś sformułowanie pochodzi od antropolożki Marilyn Strathern, która w 1997 roku opisała w ten sposób ocenianie brytyjskich uniwersytetów. Mechanizm jest ten sam: gdy ludzie wiedzą, że z liczby będą rozliczani, zaczynają zmieniać liczbę zamiast tego, co miała mierzyć. Dotyczy to też wskaźników wyprzedzających.

Jak story pointy tracą sens?

Stopniowo. Na początku wszystko działa. Story pointy wspierają rozmowy o złożoności zadań, pomagają oszacować wysiłek i umożliwiają zespołom refleksję nad tempem pracy. W dobrych rękach wspierają świadome planowanie.

Wystarczy jednak niewielki krok: ktoś zaczyna traktować story pointy jako wskaźnik wydajności. Zaczyna się od niewinnych porównań: „dlaczego ten zespół robi 60 punktów, a nasz tylko 30?”. Pojawia się presja, żeby podnieść wynik, nawet kosztem realności wycen. Zespół zaczyna zawyżać punkty, czasem nieświadomie, czasem z potrzeby obrony przed oceną.

Velocity rośnie, ale wartość dla klienta niekoniecznie. W pewnym momencie punkty przestają cokolwiek mówić. Stają się liczbą oderwaną od rzeczywistości, która zaciemnia obraz. Porównywanie zespołów po punktach nie ma zresztą sensu od początku, bo każdy zespół ma własną skalę. O tym, że wycena odpowiada naraz na trzy różne pytania, pisałem osobno.

Prawo Goodharta i story pointy. Na górze cytat: kiedy miara staje się celem, przestaje być dobrą miarą. Pod spodem ścieżka: story pointy wspierają rozmowę o złożoności, potem ktoś porównuje zespoły (60 punktów kontra 30), pojawia się presja, punkty rosną, velocity rośnie, wartość dla klienta nie. Na dole: patrz na kilka miar naraz, sprawdzaj, czy miara wciąż służy, pamiętaj o celu.

Czy w takim razie mierzenie szkodzi?

Nie. Systemy mierzenia są potrzebne, jeśli chcemy podejmować lepsze decyzje. Trzeba tylko pamiętać, że każda miara ma ograniczenia. Żadna pojedyncza liczba nie odda pełni kontekstu. Jeśli zbyt mocno oprzemy się na jednej metryce, łatwo przeoczyć to, co ważne.

Kilka zasad pomaga:

  • patrzeć na kilka miar naraz, na przykład czas realizacji, liczbę błędów i zadowolenie użytkowników obok tempa pracy,
  • używać miar do nauki zespołu i trzymać je z dala od oceniania ludzi,
  • regularnie sprawdzać, czy dana miara wciąż mówi to, co miała mówić.

Gdy miara wymaga obrony przed oceną, ludzie zaczną ją bronić. Gdy służy zespołowi do zrozumienia własnej pracy, zespół ma powód, żeby była prawdziwa.

Jeśli story pointy już straciły sens w Twoim zespole, pomaga powrót do ich pierwotnej roli. Używajcie ich wyłącznie wewnątrz zespołu do planowania, a na zewnątrz rozmawiajcie o tym, co zostało dostarczone i jaki dało efekt.

O co naprawdę chodzi?

O budowanie czegoś, co ma sens: rozwiązuje konkretne problemy użytkowników, wspiera biznes i zespół w rozwoju i daje satysfakcję z dobrze wykonanej pracy. Liczba ma być drogowskazem w tej drodze.

Może ktoś z Was doświadczył podobnej sytuacji? Jakie miary w Waszych organizacjach przestały działać, gdy zaczęły być celem?

Bibliografia

  1. Goodhart, C. A. E. (1975). Problems of Monetary Management: The U.K. Experience. Papers in Monetary Economics, Vol. I. Reserve Bank of Australia.
  2. Strathern, M. (1997). „Improving Ratings”: Audit in the British University System. European Review, 5(3), 305–321.

💬 Dołącz do dyskusji na LinkedIn → Komentuj i podziel się swoim podejściem