Lejek niepewności w erze AI

Lejek niepewności uczył nas pokory.

Na początku projektu jest najszerszy. Im więcej iteracji, rozmów z użytkownikami i dostarczonych przyrostów, tym bardziej się zwęża. Nie dlatego, że stajemy się mądrzejsi z definicji, ale dlatego, że rzeczywistość stopniowo weryfikuje nasze założenia. Barry Boehm opisał to już w latach 80. i przez dekady była to jedna z tych prawd, które każdy PM, Scrum Master i product owner powinien mieć wytatuowaną na wewnętrznej stronie powieki.

A teraz przychodzi AI i zaczyna ten lejek zmieniać.

Lejek niepewności w erze AI. Tradycyjne planowanie: jeden lejek, który zwęża się z każdą iteracją i rozmową. Planowanie z AI: wiele małych lejków, każdy szybko się zwęża, ale nie wiadomo, ile z tej pewności jest sprawdzone.

Modele językowe potrafią w godziny przetworzyć to, co zajmowało tygodnie odkrywania wymagań. Prototypy powstają w ciągu sesji, nie sprintów. Pętle feedbacku skracają się dramatycznie. Na papierze brzmi to jak sen każdego planisty: wreszcie możemy wiedzieć więcej, szybciej, pewniej.

Ale im dłużej o tym myślę, tym bardziej mnie to niepokoi.

Bo lejek niepewności nie był tylko narzędziem estymacji. Był sygnałem ostrzegawczym: „nie udawaj, że wiesz więcej niż wiesz”. Wymuszał rozmowę. Zmuszał do odkładania decyzji, które nie muszą być podjęte teraz. Uczył, że wczesna pewność to często droga na skróty do kosztownych pomyłek.

Co się stanie, jeśli AI da nam narzędzia, które wyglądają jak przyspieszenie odkrywania, ale w rzeczywistości tylko zwiększają naszą pewność siebie, zanim rzeczywistość zdąży nas zweryfikować?

Szybkość bez pokory to nie postęp. To po prostu szybsze dochodzenie do ściany.

Czy Twoim zdaniem AI naprawdę redukuje niepewność, czy tylko zmienia kształt, w jakim się pojawia?

💬 Dołącz do dyskusji na LinkedIn → Komentuj i podziel się swoim podejściem

Ten o lejku niepewności w erze AI

Tomasz Żelezny