· 4 min czytania

Ten o zespole zamiast gwiazd

Dlaczego zwykły zespół czasem wyprzedza najlepszych specjalistów? Przykład Braintrust w Pixarze pokazuje, że o wyniku decyduje jakość interakcji między ludźmi.

Dlaczego zwykły zespół czasem wyprzedza najlepszych specjalistów?

Widziałem to już kilka razy. Firma zatrudnia same gwiazdy, a rezultaty są średnie. Z drugiej strony zwykli ludzie ze świetną chemią między sobą osiągają rzeczy, na które nikt nie liczył.

Dlaczego suma talentów nie daje dobrego zespołu?

Bo wynik zespołu zależy od tego, jak ludzie ze sobą pracują. To jak z organizmem: serce, płuca i mózg osobno nic nie znaczą, razem tworzą życie. W zespołach podobnie. Sukces wynika z jakości współpracy bardziej niż z sumy talentów. Najpiękniejsze CV niewiele tu zmienią.

Zespół gwiazd ma typowe pułapki. Każdy ma silne zdanie i reputację do obrony. Krytyka pomysłu bywa odbierana jak krytyka osoby. Ludzie konkurują o uznanie zamiast budować na cudzych pomysłach. Efekt: dużo energii idzie w relacje, a mniej w problem.

Czego uczy przykład Pixara?

Że przewaga może tkwić w kulturze i strukturze pracy. Ed Catmull, współzałożyciel Pixara, opisuje w książce „Creativity, Inc.” mechanizm, który nazwali Braintrust. To regularne spotkania, na których reżyser pokazuje film w trakcie produkcji, a grupa doświadczonych twórców otwarcie mówi, co nie działa.

Catmull podkreśla dwie zasady. Uwagi Braintrustu nie są poleceniami: reżyser sam decyduje, co z nimi zrobi. A szczerość dotyczy filmu, osoba zostaje poza oceną. Dzięki temu ludzie mogą mówić wprost, bez obawy, że kogoś zranią albo stracą pozycję. Według Catmulla każdy film Pixara na wczesnym etapie był słaby, a dopracowywały go właśnie takie rozmowy.

Studio nie wygrywało dlatego, że miało najdroższych rysowników czy scenarzystów. Pomysły dojrzewały dzięki jakości interakcji między ludźmi. Filmy od „Toy Story” po „Coco” zdobywały widzów na całym świecie i nagrody, w tym Oscary dla najlepszego filmu animowanego.

Zespół zamiast gwiazd. Po lewej zespół gwiazd: silne ego, obrona reputacji, krytyka pomysłu odbierana jak krytyka osoby, konkurencja o uznanie; efekt: średnie wyniki. Po prawej zwykły zespół z dobrą współpracą: ludzie się uzupełniają, słuchają się, budują na cudzych pomysłach; efekt: wyniki ponad oczekiwania. Pod spodem Braintrust w Pixarze: reżyser pokazuje film w trakcie pracy, grupa mówi szczerze, co nie działa, uwagi nie są poleceniami, krytyka dotyczy filmu, nie osoby.

Jak rozpoznać zespół, który działa?

Po tym, jak rozmawia. W moim doświadczeniu najlepsze zespoły to te, w których ludzie się uzupełniają, słuchają siebie nawzajem i potrafią budować na swoich pomysłach. Na spotkaniu takiego zespołu słychać pytania częściej niż deklaracje, a pomysł zmienia się w trakcie rozmowy, bo każdy coś do niego dokłada.

Ważne jest też to, że taki zespół ma wspólny cel oprócz wspólnego kalendarza. Bez wspólnego celu nawet dobra chemia zamienia się w miłą grupę, która pracuje obok siebie.

Co z tego wynika przy budowaniu zespołu?

Że rekrutacja to tylko część pracy. Równie ważne jest to, jak zaprojektujemy rozmowy, informację zwrotną i podejmowanie decyzji. Można mieć zespół gwiazd, które się gryzą. Albo ludzi, których interakcje tworzą rzeczy, na które nikt nie liczył.

Dobrym początkiem jest przyjrzenie się jednemu spotkaniu w tygodniu. Kto mówi najwięcej? Czy ktoś zmienia zdanie pod wpływem argumentów? Czy krytyka dotyczy pomysłu, czy osoby? Odpowiedzi mówią o zespole więcej niż lista kompetencji.

A jak u Was? Ważniejsza jest indywidualna gwiazda czy siła zespołu?

Bibliografia

  1. Catmull, E., Wallace, A. (2014). Creativity, Inc.: Overcoming the Unseen Forces That Stand in the Way of True Inspiration. Random House.

💬 Dołącz do dyskusji na LinkedIn → Komentuj i podziel się swoim podejściem