· 4 min czytania

Ten o dwóch obozach

Podział na zespół „business as usual” i zespół innowacji wygląda rozsądnie, ale odcina wiedzę o klientach od projektowania. Jak łączyć codzienność z rozwojem.

Na pierwszy rzut oka taki podział wydaje się rozsądny: jedni dbają o codzienną operacyjność, drudzy rozwijają nowe rozwiązania.

W praktyce prowadzi to do utraty efektu synergii.

Co się dzieje, gdy oddzielimy codzienność od innowacji?

Wiedza i projektowanie lądują w dwóch różnych miejscach. Zespół operacyjny, który zna każdy problem klienta, zostaje odcięty od projektowania rozwiązań. Zespół innowacji buduje produkty bez kontekstu biznesowego. Cykle rozwojowe się wydłużają, a zwrot z inwestycji w innowacje spada.

Ostatnio rozmawiałem z kolegą, który opowiadał o frustracji w swojej firmie. Jego zespół został podzielony dokładnie w ten sposób. Po czasie okazało się, że nikt nie jest zadowolony.

Ten schemat powtarza się w wielu organizacjach. Zespół „business as usual” staje się grupą strażaków: gasi pożary, łata dziury, załatwia pilne sprawy. Ludzie czują się jak pracownicy drugiej kategorii. Zespół innowacji pracuje w bańce i tworzy rozwiązania piękne w prezentacjach, ale oderwane od rzeczywistości biznesowej.

Co w takim podziale boli najbardziej?

Trudno wskazać jedną rzecz. Bolą:

  • czekanie na rozwiązania od zespołu innowacji,
  • ignorowanie pomysłów ludzi od codzienności,
  • trzymanie innowatorów w bańce,
  • brak przepływu informacji między obozami.

Zamiast jednej organizacji mamy dwa obozy. Każdy z nich ma rację w swojej skali: strażacy wiedzą, co naprawdę boli klientów, innowatorzy mają czas, żeby pomyśleć dalej. Podział sprawia, że te dwie wiedze się nie spotykają. Ta sama dynamika pojawia się przy podzielonym słoniu, gdy organizacja oddziela biznes od IT.

Czy da się mieć jedno i drugie?

Tak, choć to wymaga projektu. Charles O’Reilly i Michael Tushman opisali w „Harvard Business Review” organizacje oburęczne, które jednocześnie eksploatują obecny biznes i eksplorują nowy. Kluczowe w ich ujęciu jest to, że oddzielne jednostki łączy wspólna wizja i zespół kierowniczy, który dba o przepływ wiedzy między nimi. Sam podział bez tego spoiwa daje dwa obozy.

Dwa obozy. Po lewej zespół business as usual: gasi pożary, łata dziury, zna problemy klientów, czuje się jak druga kategoria. Po prawej zespół innowacji: pracuje w bańce, rozwiązania piękne w prezentacjach, bez kontekstu biznesowego. Między nimi brak przepływu informacji. Na dole trzy sposoby łączenia: rotacja między codziennością a rozwojem, kaizen (wszyscy wprowadzają małe ulepszenia), korzystanie z wiedzy praktyków.

Jak łączyć zamiast dzielić?

Na kilka sposobów, które można stosować razem.

Rotacja. Każdy czasem pracuje przy codzienności, a czasem przy projektach rozwojowych. Ludzie z innowacji widzą prawdziwe problemy klientów, a ludzie z utrzymania mają szansę coś zbudować.

Kaizen. Masaaki Imai opisał kaizen jako ciągłe, małe ulepszenia wprowadzane przez wszystkich pracowników. Wtedy rozwój dzieje się także w codziennej pracy.

Wiedza praktyków. Ludzie, którzy na co dzień spotykają problemy, biorą udział w projektowaniu rozwiązań od pierwszego dnia, długo przed testami akceptacyjnymi.

Dobrym sygnałem jest to, skąd biorą się pomysły na rozwój. Jeśli prawie wszystkie przychodzą od zespołu innowacji albo od zarządu, wiedza ludzi z codzienności nie trafia tam, gdzie powstają rozwiązania.

Każdy z tych sposobów ma koszt: rotacja spowalnia na chwilę, kaizen wymaga czasu na ulepszenia, udział praktyków zabiera ich z bieżącej pracy. Ten koszt zwykle jest mniejszy niż koszt dwóch obozów, które nie rozmawiają.

Bibliografia

  1. O’Reilly, C. A., Tushman, M. L. (2004). The Ambidextrous Organization. Harvard Business Review, 82(4), 74–81.
  2. Imai, M. (1986). Kaizen: The Key to Japan’s Competitive Success. McGraw-Hill.

💬 Dołącz do dyskusji na LinkedIn → Komentuj i podziel się swoim podejściem