· 4 min czytania

Ten o trzymaniu się priorytetów

Ustalić priorytety to jedno, trzymać się ich to drugie. Dlaczego codzienny wir pracy wypiera najważniejsze cele i jakie mechanizmy pomagają utrzymać skupienie.

Umiejętność priorytetyzacji i umiejętność trzymania się priorytetów to dwie różne umiejętności.

Wybraliśmy najważniejszą rzecz do realizacji, a w sumie zajmujemy się czym innym.

Dlaczego ustalony priorytet przegrywa z codziennością?

Bo codzienność jest pilna, a priorytet zwykle tylko ważny. Chris McChesney, Sean Covey i Jim Huling w „The 4 Disciplines of Execution” nazywają to wirem (whirlwind): bieżącą pracą, która jest potrzebna, żeby firma działała, i która zjada prawie cały czas i energię. Zgłoszenie od klienta, awaria, prośba szefa, spotkanie, które ktoś przesunął. Każda z tych rzeczy osobno ma sens. Razem wypychają cel, który w styczniu wszyscy uznali za najważniejszy.

Autorzy zwracają uwagę, że wir zawsze wygrywa w bezpośrednim starciu, bo krzyczy głośniej. Cel strategiczny nie dzwoni i nie pisze maili. Przypomina o sobie dopiero na przeglądzie kwartalnym, gdy okazuje się, że niewiele się w nim zmieniło.

Czy wystarczy lepiej wybrać priorytety?

Nie wystarczy. Wiele organizacji inwestuje dużo czasu w decyzję: warsztaty, macierze, punktacje, dyskusje zarządu. Potem ogłasza wynik i zakłada, że praca sama się do niego dopasuje. Tymczasem decyzja o priorytecie jest jednorazowa, a jej utrzymanie wymaga wysiłku codziennie.

Do tego priorytetów bywa za dużo. Pięć „najważniejszych” rzeczy to w praktyce brak priorytetu, bo każdy wybiera z listy to, co mu akurat pasuje. McChesney i współautorzy radzą, żeby zespół miał jeden, najwyżej dwa cele najwyższej wagi naraz, obok bieżącej pracy.

Trzymanie się priorytetów. Na górze dwie umiejętności: priorytetyzacja (decyzja raz, warsztat, macierz, lista) i trzymanie się priorytetów (wysiłek codziennie). Pod spodem wir bieżącej pracy: zgłoszenia, awarie, prośby, spotkania wypychają cel najwyższej wagi. Na dole mechanizmy skupienia: jeden lub dwa cele naraz, widoczny wynik, regularny rytm rozliczania się, limit pracy w toku i jawna decyzja przy każdym nowym zadaniu.

Jakie mechanizmy pomagają utrzymać skupienie?

Takie, które działają codziennie, bez potrzeby dobrej woli. Kilka z nich:

  • Mało celów naraz. Jeden lub dwa cele najwyższej wagi, nazwane wprost, z wynikiem, który można zmierzyć.
  • Widoczny wynik. Tablica, na której cały zespół widzi, czy jest bliżej celu niż tydzień temu. McChesney i współautorzy nazywają to tablicą wyników, którą zespół prowadzi sam dla siebie.
  • Rytm rozliczania się. Krótkie, regularne spotkanie, na którym każdy mówi, co zrobił dla celu w zeszłym tygodniu i co zrobi w tym. Bez niego cel znika z kalendarza po dwóch tygodniach.
  • Limit pracy w toku. David Anderson w „Kanbanie” pokazuje, że ograniczenie liczby zaczętych zadań zmusza do kończenia przed zaczynaniem. Pisałem o tym przy limitach WIP.
  • Jawna decyzja przy każdym nowym zadaniu. Gdy wpada coś pilnego, pytanie brzmi: co odkładamy, żeby to zrobić? Wtedy zmiana priorytetu staje się świadomą decyzją.

Kto odpowiada za ochronę priorytetów?

Najczęściej lider zespołu albo Product Owner, ale tylko wtedy, gdy ma do tego mandat. Jeśli każdy manager w firmie może dorzucić zespołowi „jedną małą rzecz”, żaden mechanizm nie wytrzyma. Ochrona priorytetów to w dużej mierze umiejętność mówienia „nie teraz” i pokazywania, ile kosztuje każde „tak”. Podobnie jak przy odrzuconych pomysłach, wybór czegoś oznacza świadomą rezygnację z czegoś innego.

Może warto inwestować tyle samo czasu w budowanie mechanizmów utrzymania skupienia, co w same decyzje o priorytetach.

Jakie są Wasze sprawdzone sposoby na ochronę ustalonych priorytetów przed codziennym chaosem?

Bibliografia

  1. McChesney, C., Covey, S., Huling, J. (2012). The 4 Disciplines of Execution: Achieving Your Wildly Important Goals. Free Press.
  2. Anderson, D. J. (2010). Kanban: Successful Evolutionary Change for Your Technology Business. Blue Hole Press.

💬 Dołącz do dyskusji na LinkedIn → Komentuj i podziel się swoim podejściem