· 3 min czytania

Ten o autonomii i integracji

Autonomia zespołów i spójność organizacji wydają się przeciwieństwami. Jak zwiększyć jedno i drugie naraz dzięki wspólnemu celowi i jasnym ramom.

Autonomia czy integracja? To jedno z wyzwań organizacji, w których pracuje wiele zespołów.

Pojawia się wtedy, gdy każdy zespół staje się osobnym bytem. Wiele zespołów, każdy ze swoim backlogiem, zasadami pracy, narzędziami i definicją sukcesu. Brzmi znajomo?

Co się dzieje, gdy autonomia rośnie bez integracji?

Z jednej strony widzimy entuzjazm i zaangażowanie w zespołach, które mają pełną autonomię. Z drugiej organizacja traci spójność. Pojawiają się silosy, a wspólne cele rozmywają się w gąszczu lokalnych optymalizacji.

Każdy zespół robi dobrze swoją część i mierzy sukces po swojemu. Klient tymczasem dostaje produkt, w którym trzy ekrany działają na trzy różne sposoby, a zmiana wymagająca pracy dwóch zespołów czeka miesiącami, bo żaden nie ma jej w swoich priorytetach.

A gdy integracja rośnie kosztem autonomii?

Wtedy zespoły czekają na decyzje z góry. Wspólne standardy, procesy i narzędzia dają spójność, ale każda zmiana wymaga zgody kilku osób spoza zespołu. Zaangażowanie spada, a ludzie, którzy chcieli coś zmienić, przestają próbować.

Brak równowagi kosztuje w obu kierunkach. Albo mamy zespoły zdemotywowane nadmierną kontrolą, albo chaos, który uniemożliwia skalowanie i realizację strategii.

Czy trzeba wybierać?

Nie trzeba, bo to dwie osobne osie. Stephen Bungay w „The Art of Action” pokazuje to na prostym wykresie. Na jednej osi jest spójność, czyli to, jak dobrze ludzie rozumieją cel i kierunek. Na drugiej jest autonomia, czyli swoboda w tym, jak do celu dojść. Bungay pisze, że wysoka spójność pozwala dać wysoką autonomię: im lepiej ludzie rozumieją, po co coś robią, tym więcej mogą decydować sami bez ryzyka, że rozjadą się w różne strony.

Henrik Kniberg przeniósł ten wykres do świata IT w filmie o kulturze inżynierskiej Spotify. Lider odpowiada tam za to, żeby zespoły rozumiały, jaki problem rozwiązać i dlaczego. Zespoły decydują, jak go rozwiązać.

Autonomia i integracja. Wykres z dwiema osiami: spójność (rozumienie celu i kierunku) i autonomia (swoboda w sposobie działania). Cztery pola: niska spójność i niska autonomia to zespoły czekające na polecenia; wysoka spójność i niska autonomia to kontrola z góry; niska spójność i wysoka autonomia to silosy i lokalne optymalizacje; wysoka spójność i wysoka autonomia to wspólny cel i swoboda w sposobie działania. Na dole: lider mówi, jaki problem i dlaczego, zespół decyduje, jak.

Jak zwiększyć jedno i drugie naraz?

Zacząć od pytania: „Jak możemy jednocześnie zwiększyć autonomię zespołów i lepiej je zintegrować?” Odpowiedzi zwykle są trzy.

  • Wspólny cel, który da się zmierzyć. Zespoły rozliczane z jednego wyniku dla klienta mają powód, żeby ze sobą rozmawiać.
  • Jasne granice decyzji. Co ustalamy wspólnie dla wszystkich, a co każdy zespół wybiera sam. Przykład takiego podziału opisałem przy autonomii i kontroli.
  • Miejsca na integrację. Wspólny przegląd, wspólna tablica zależności, ludzie, którzy pracują na styku zespołów. Bez nich nawet najlepszy cel rozmywa się w codziennej pracy.

Autonomia bez wspólnego celu prowadzi do silosów, a integracja bez autonomii do czekania. Dopiero razem dają organizację, która może rosnąć bez utraty spójności.

Jak u Was wygląda ta równowaga?

Bibliografia

  1. Bungay, S. (2011). The Art of Action: How Leaders Close the Gaps between Plans, Actions and Results. Nicholas Brealey Publishing.
  2. Kniberg, H. (2014). Spotify Engineering Culture, part 1. Spotify Labs (film).

💬 Dołącz do dyskusji na LinkedIn → Komentuj i podziel się swoim podejściem