· 4 min czytania
Ten o empiryzmie
Empiryzm to fundament Scruma, o którym mówi się najrzadziej. Czym jest, dlaczego same wydarzenia Scruma go nie dają i jak zbudować go w organizacji.
O Scrumie mówi się wiele: sprinty, Daily, role, wydarzenia. Jak często słyszycie rozmowę o empiryzmie?
To dziwne, bo bez niego cała reszta traci swoją istotę. Czy ktoś kiedyś powiedział: „Wdrażamy podejście empiryczne w naszej organizacji”?
Czym jest empiryzm?
Podejściem, w którym wiedza pochodzi z doświadczenia, a decyzje opierają się na tym, co zaobserwowaliśmy. Scrum Guide definiuje go dokładnie tak i dodaje, że Scrum stoi na nim oraz na lean thinking. Opisuje też trzy filary empiryzmu: przejrzystość, inspekcję i adaptację. Najpierw trzeba widzieć, co się dzieje, potem regularnie to sprawdzać, a na końcu zmieniać kurs, gdy wynik odbiega od oczekiwań.
Empiryzm kojarzy się raczej z nauką i badaniami niż z pracą w organizacjach. Tymczasem to on daje zespołom i firmom podstawę do działania w warunkach, w których nie da się wszystkiego zaplanować z góry. Zamiast opierać się na tym, „co powinno działać”, skupiamy się na tym, co faktycznie przynosi rezultaty w naszym kontekście.
Jakie są narzędzia empiryzmu?
Dwa podstawowe. Obserwacja, czyli zbieranie danych bezpośrednio albo przez pomiar. I eksperyment, czyli sprawdzanie hipotezy w kontrolowany sposób. Eric Ries w „The Lean Startup” opisał ten cykl jako pętlę zbuduj, zmierz, ucz się: robimy najmniejszą rzecz, która pozwala sprawdzić założenie, mierzymy efekt i na tej podstawie decydujemy, co dalej.
Te narzędzia pozwalają weryfikować założenia, uczyć się na faktach i poprawiać sposób pracy na podstawie tego, co się wydarzyło.
Dlaczego same wydarzenia Scruma nie wystarczą?
Bo wydarzenia dają okazję do inspekcji i adaptacji, ale nie gwarantują, że się odbędą. Sprint Review, na którym zespół pokazuje slajdy zamiast działającego produktu, a interesariusze nie mają danych o tym, jak produkt jest używany, nie daje nic do sprawdzenia. Retrospektywa, po której nic się nie zmienia, nie daje adaptacji. Wydarzenia są w kalendarzu, a empiryzmu w nich nie ma. Pisałem o tym przy pobieżnym kopiowaniu.

Jak wygląda kultura empiryczna?
To kultura, w której:
- decyzje zapadają na podstawie danych i obserwacji,
- hipotezy są regularnie sprawdzane w praktyce,
- negatywny wynik eksperymentu jest cenną informacją,
- pętla między działaniem a jego efektem jest krótka.
Ostatni punkt jest najtrudniejszy. Jeśli zespół dowiaduje się o skutkach swojej pracy po pół roku, z raportu kwartalnego, trudno mu się czegokolwiek nauczyć.
Co mogą zrobić liderzy?
Tworzyć warunki, w których empiryzm może zaistnieć. Szczególnie w dwóch obszarach: realnego korzystania z wyników pracy zespołów przez użytkowników i wpływu tej pracy na cele strategiczne organizacji. Scrum.org opisuje to w przewodniku Evidence-Based Management: obok tego, co zespół dostarczył, warto mierzyć obecną wartość, niewykorzystaną wartość, czas wprowadzenia na rynek i zdolność do innowacji.
Nie chodzi o kolejne spotkania. Chodzi o podejście, które w sposób ciągły łączy efekty pracy zespołów z perspektywą użytkowników i biznesu.
Czy w Waszej organizacji ktoś mówi wprost o empiryzmie?
Bibliografia
- Schwaber, K., Sutherland, J. (2020). The Scrum Guide. scrumguides.org.
- Ries, E. (2011). The Lean Startup. Crown Business.
- Scrum.org (2020). The Evidence-Based Management Guide. scrum.org.
💬 Dołącz do dyskusji na LinkedIn → Komentuj i podziel się swoim podejściem