· 4 min czytania

Ten o empiryzmie

Empiryzm to fundament Scruma, o którym mówi się najrzadziej. Czym jest, dlaczego same wydarzenia Scruma go nie dają i jak zbudować go w organizacji.

O Scrumie mówi się wiele: sprinty, Daily, role, wydarzenia. Jak często słyszycie rozmowę o empiryzmie?

To dziwne, bo bez niego cała reszta traci swoją istotę. Czy ktoś kiedyś powiedział: „Wdrażamy podejście empiryczne w naszej organizacji”?

Czym jest empiryzm?

Podejściem, w którym wiedza pochodzi z doświadczenia, a decyzje opierają się na tym, co zaobserwowaliśmy. Scrum Guide definiuje go dokładnie tak i dodaje, że Scrum stoi na nim oraz na lean thinking. Opisuje też trzy filary empiryzmu: przejrzystość, inspekcję i adaptację. Najpierw trzeba widzieć, co się dzieje, potem regularnie to sprawdzać, a na końcu zmieniać kurs, gdy wynik odbiega od oczekiwań.

Empiryzm kojarzy się raczej z nauką i badaniami niż z pracą w organizacjach. Tymczasem to on daje zespołom i firmom podstawę do działania w warunkach, w których nie da się wszystkiego zaplanować z góry. Zamiast opierać się na tym, „co powinno działać”, skupiamy się na tym, co faktycznie przynosi rezultaty w naszym kontekście.

Jakie są narzędzia empiryzmu?

Dwa podstawowe. Obserwacja, czyli zbieranie danych bezpośrednio albo przez pomiar. I eksperyment, czyli sprawdzanie hipotezy w kontrolowany sposób. Eric Ries w „The Lean Startup” opisał ten cykl jako pętlę zbuduj, zmierz, ucz się: robimy najmniejszą rzecz, która pozwala sprawdzić założenie, mierzymy efekt i na tej podstawie decydujemy, co dalej.

Te narzędzia pozwalają weryfikować założenia, uczyć się na faktach i poprawiać sposób pracy na podstawie tego, co się wydarzyło.

Dlaczego same wydarzenia Scruma nie wystarczą?

Bo wydarzenia dają okazję do inspekcji i adaptacji, ale nie gwarantują, że się odbędą. Sprint Review, na którym zespół pokazuje slajdy zamiast działającego produktu, a interesariusze nie mają danych o tym, jak produkt jest używany, nie daje nic do sprawdzenia. Retrospektywa, po której nic się nie zmienia, nie daje adaptacji. Wydarzenia są w kalendarzu, a empiryzmu w nich nie ma. Pisałem o tym przy pobieżnym kopiowaniu.

Empiryzm. Na górze definicja: wiedza z doświadczenia, decyzje na podstawie obserwacji. Trzy filary: przejrzystość, inspekcja, adaptacja. Pod spodem dwa narzędzia: obserwacja i eksperyment. Kultura empiryczna: decyzje na danych, regularnie weryfikowane hipotezy, negatywny wynik jako informacja, krótka pętla między działaniem a efektem. Na dole zadanie liderów: połączyć pracę zespołów z tym, jak użytkownicy korzystają z produktu i jak wpływa ona na cele organizacji.

Jak wygląda kultura empiryczna?

To kultura, w której:

  • decyzje zapadają na podstawie danych i obserwacji,
  • hipotezy są regularnie sprawdzane w praktyce,
  • negatywny wynik eksperymentu jest cenną informacją,
  • pętla między działaniem a jego efektem jest krótka.

Ostatni punkt jest najtrudniejszy. Jeśli zespół dowiaduje się o skutkach swojej pracy po pół roku, z raportu kwartalnego, trudno mu się czegokolwiek nauczyć.

Co mogą zrobić liderzy?

Tworzyć warunki, w których empiryzm może zaistnieć. Szczególnie w dwóch obszarach: realnego korzystania z wyników pracy zespołów przez użytkowników i wpływu tej pracy na cele strategiczne organizacji. Scrum.org opisuje to w przewodniku Evidence-Based Management: obok tego, co zespół dostarczył, warto mierzyć obecną wartość, niewykorzystaną wartość, czas wprowadzenia na rynek i zdolność do innowacji.

Nie chodzi o kolejne spotkania. Chodzi o podejście, które w sposób ciągły łączy efekty pracy zespołów z perspektywą użytkowników i biznesu.

Czy w Waszej organizacji ktoś mówi wprost o empiryzmie?

Bibliografia

  1. Schwaber, K., Sutherland, J. (2020). The Scrum Guide. scrumguides.org.
  2. Ries, E. (2011). The Lean Startup. Crown Business.
  3. Scrum.org (2020). The Evidence-Based Management Guide. scrum.org.

💬 Dołącz do dyskusji na LinkedIn → Komentuj i podziel się swoim podejściem