· 4 min czytania
Ten o teście Coopera i Sprincie
Test Coopera to 12 minut biegu, które pokazują kondycję. Co ma wspólnego ze Sprintem w Scrumie i dlaczego w obu liczy się tempo, które da się utrzymać.
Test Coopera w rozwoju oprogramowania?
Test Coopera to dwunastominutowy bieg, w którym mierzy się pokonany dystans. Nie jest to sprint na 100 metrów. Chodzi o sprawdzenie swoich możliwości podczas dłuższego wysiłku. Test pozwala ocenić własną kondycję.
Skąd taka analogia?
Lubię łączyć wiedzę z różnych obszarów. Analogie sportowe pomagają wyjaśniać pojęcia zwinne ludziom, którzy nie żyją Scrumem na co dzień. Tu nasunęła mi się analogia między testem Coopera a Sprintem.
Kenneth Cooper opracował test w 1968 roku dla amerykańskich sił powietrznych. Szukał prostego sposobu na ocenę wydolności dużej grupy ludzi bez laboratorium. Dystans przebiegnięty w 12 minut okazał się dobrze powiązany z maksymalnym poborem tlenu, czyli z tym, co naprawdę chciał zmierzyć.
Co łączy test Coopera i Sprint?
Sprint w Scrumie, wbrew nazwie, nie polega na jak najwyższym tempie w krótkim czasie. Podobnie jak test Coopera ma z góry ustalony czas trwania: test trwa dokładnie 12 minut, a Sprint ma stały timebox, miesiąc albo krócej.
Oba pozwalają ocenić możliwości. Test Coopera pokazuje, jak treningi albo ich brak wpływają na wydolność. Na podstawie wyniku można zaplanować dalsze działania. Sprint pokazuje, czy zespół jest w stanie zbudować, a jeszcze lepiej oddać w ręce użytkownika nową wersję systemu.
Jest też ważna różnica. Biegacz, który zaczyna test sprintem, odpada po trzech minutach i wynik jest słaby. Zespół, który w Sprincie pracuje ponad siły, może dowieźć jednorazowo, ale w kolejnym Sprincie płaci za to błędami i zmęczeniem. W obu przypadkach liczy się tempo, które da się utrzymać. Manifest Agile mówi o tym wprost: procesy zwinne promują zrównoważony rozwój, a zespół powinien móc utrzymać stałe tempo bez końca.

Dlaczego w oprogramowaniu jest trudniej?
Bo celem jest coś więcej niż jednorazowy wynik. W wytwarzaniu oprogramowania chodzi o zbudowanie zdolności do ciągłego i częstego dostarczania używalnej wersji systemu, która spełnia wymagania jakościowe. Biegacz robi test raz na kilka miesięcy. Zespół zdaje swój test co Sprint.
Jeśli w timeboxie zespół nie jest w stanie dostarczyć działającej wersji, najpierw trzeba doprowadzić do sytuacji, w której będzie to możliwe. Dopiero potem warto zajmować się zwiększaniem możliwości. To jak z biegaczem, który nie kończy 12 minut: najpierw buduje podstawową wydolność, a dopiero potem pracuje nad dystansem.
W praktyce oznacza to zwykle mniejsze zadania, automatyzację testów i wdrożeń oraz usunięcie zależności, które blokują zakończenie pracy. Więcej o tym, co sprawia, że Sprint wydaje się za krótki, pisałem przy dwutygodniowych sprintach.
Jest jeszcze jedno podobieństwo. Wynik testu Coopera ma sens przede wszystkim w porównaniu z poprzednimi wynikami tej samej osoby. Porównywanie dystansu maratończyka i początkującego niewiele mówi. Ze Sprintami jest tak samo: zespół porównuje się z sobą sprzed kilku Sprintów zamiast z innym zespołem.
Widzicie inne podobieństwa między sportem a zwinnym wytwarzaniem oprogramowania?
Bibliografia
- Cooper, K. H. (1968). A Means of Assessing Maximal Oxygen Intake: Correlation between Field and Treadmill Testing. JAMA, 203(3), 201–204.
- Schwaber, K., Sutherland, J. (2020). The Scrum Guide. scrumguides.org.
- Beck, K. i in. (2001). Principles behind the Agile Manifesto. agilemanifesto.org.
💬 Dołącz do dyskusji na LinkedIn → Komentuj i podziel się swoim podejściem